Naam: Marko Mrav
Leeftijd: 22
Studie: Psychobiologie
Vereniging: Unitas Amsterdam

Om de 5 jaar viert elk dispuut zijn lustrum. Zo vierden ook wij, d'Ouwe Tijers, ons 90-jarig bestaan, door middel van lustrumfeesten, uiteenlopende activiteiten en als hoogtepunt de lustrumreis. In totaal stonden 37 leden op het lijstje om mee te gaan met deze reis en naarmate de vertrekdatum naderde begon het bij iedereen steeds meer te kriebelen. De reden van deze kriebels was dat niemand behalve de vijfkoppige LustrumCommissie wist wat de bestemming was. Vragen zoals 'Gaan we naar een zuipbestemming?' en 'Gaan we naar een wereldstad?' waren slechts een van de vele die gesteld werden. 

Beide vragen konden echter met "nee" worden beantwoord.

Op dag van vertrek op Schiphol liep de Luco ineens met Keffiyeh's (traditionele hoofddoek in Arabische landen) op hun hoofd en met de Jordaanse vlag in hun handen. De bestemming was bekend! Iedereen was euforisch maar nog steeds wist niemand echt wat ons te wachten stond in dit relatief onbekende land.

Na wat research op internet wist ik overduidelijk dat het geen standaard zuipvakantie zou worden. Het is daar namelijk onrein ('hamam') om alcohol te drinken en een biertje kost dan ook omgerekend tussen de 5 en 10 euro. Mede dankzij onze collectieve affiniteit met het nuttigen van biertjes, was ik benieuwd hoe zo'n grote feestlustige groep daarop zou reageren. Gelukkig goed, want elke avond van je vakantie lam in een club staan en de hele dag brak op de boulevard lopen viel in het niet bij wat wij beleefden deze reis. Wij zijn in 7 dagen van de hoofdstad Amman naar de kustplaats Aqaba gereden. Tijdens deze trip hebben wij gedreven in de zoute Dode Zee, het wauw-moment van wereldwonder Petra ervaren, op kamelen en met de Jeep door woestijn Wadi Rum gereden en gesnorkeld in de Rode Zee met geweldige zeefauna. 

Het was verfrissend dit met iedereen mee te mogen maken, terwijl we de meesten normaliter voornamelijk in aangeschoten toestand spreken. Één moment staat mij in het bijzonder bij, een moment wat voor het verbroederende samenhorigheidsgevoel van deze reis staat; namelijk dat wij met z'n allen om een kampvuur in de schemering midden in de woestijn, waar we die nacht zouden slapen, ons dispuutslied zongen, uiteraard met een biertje in de hand.

Ondanks de vraag hoe deze reis zou uitpakken, zou ik het voor geen goud hebben geruild met een andere reis. Nu, nog geen week terug in Nederland, is mijn verlangen te reizen en de wereld te zien groter dan ooit. Over 5 jaar ben ik er, als het kan, weer lachend bij!